jestem tutaj 2008-12-15 16:55:17

www.polifoniczna.blox.pl/html

skomentuj (1)

[jest rosn±ce drzewem] 2008-12-02 13:32:31

jest rosn±ce drzewem

jest płyn±ce

jest biegn±ce, jest lataj±ce

jest od pocz±tku

jest nie tak

jest nie to, jest do końca

jest nie ma, jest jest

jest - jestem

¶wiat z Tob±

[krystyna miłobędzka gubione, 2008]

nosowska/osiecka, 2008
tricky, knowle west boy, 2008

alberto fuguet, filmy mojego życia, 2008

skomentuj (14)

Listopad, niemal koniec ¶wiata, kilka minut przed zmierzchem... 2008-11-17 15:46:05

dzięki rasp zostałam wywołana do odpowiedzi,co tym razem okazało się być przyjemno¶ci±.

1. O jakiej porze dnia czytasz najchętniej?

Rano, przy porannej kawie i między godzin± 15 a 17. Wieczorami jestem zbyt zmęczona by czytać.

2. Gdzie czytasz?

W wannie. W łóżku. W fotelu. W tramwaju. W autobusie. W poci±gu. W poczekalni u lekarza. W parku. W kawiarni. W bibliotece. Na balkonie. Czasami w pracy (akurat wolny zawód na to pozwala).

3. Je¶li czytasz (na leż±co) w łóżku, to czytasz najchętniej na plecach czy na brzuchu?

Na plecach, w pozycji półsiedz±cej, oparta o poduszki.

4. Jaki rodzaj ksi±żek czytasz najchętniej?

 Powie¶ci. Opowiadania. Tomiki wierszy. Dzienniki. Eseje. I wszystko to, co mi kto¶ poleci. Nie czytam kryminałów, ksi±żek fantasy, poradników, komiksów, ksi±żek historycznych, reportaży i korespondencji.

5. Jak± ksi±żkę ostatnio kupiłe¶/a¶?

Po rozstaniu Z. Shalev
Trawa ¶piewa D. Lessing
Przypomnij sobie E. Hirvonen

6. Co czytałe¶/a¶ ostatnio?

Strasznie gło¶no, niesamowicie blisko J. S. Foer ( muszę mieć prywatny egzemplarz )
Po rozstaniu Z. Shalev
Dom dzienny, dom nocny O. Tokarczuk
Ostatnie historie O. Tokarczuk
E. E. O Tokarczuk

7. Co czytasz aktualnie?

Anna In w grobowcach ¶wiata O. Tokarczuk
Wszystkie imiona J. Saramago

(Rzadko, ale zdarza mi się czytać po kilka ksi±żek naraz. Często też wracam do ksi±żek już przeczytanych wcze¶niej)

8. Używasz zakładek czy zaginasz o¶le rogi? Je¶li używasz zakładek, to jakie one s±?

Pamiętam stronę na której skończyłam czytać, albo tytuł lub numer rozdziału. Zdarza się jednak, że używam zakładek – bilety, paragony, pocztówki, małe zapisane karteczki. Nie posiadam „profesjonalnych” zakładek. Nigdy nie zaginam rogów. Kiedy¶ podkre¶lałam zdania ołówkiem w ksi±żce, albo spisywałam numery stron z cytatami na oddzielnej kartce.

9. Co s±dzisz o ksi±żkach do słuchania?

Nie interesuj± mnie. Cała przyjemno¶ć polega na trzymaniu ksi±żki, dotykaniu jej i w±chaniu, i wła¶nie…na czytaniu.

10. Co s±dzisz o e-bookach?

Nie używam.

do odpowiedzi poproszę fiszę

poza tym zasadniczo nic się nie dzieje. weekend min±ł mi na zamawianiu razem z Pe. mebli i przymierzaniu obr±czek.

skomentuj (24)

przecież fruniesz. i rozpaczasz, że nie możesz fruwać 2008-11-08 16:18:47

nie umiem docenić tego, co mam. a mam przecież tak wiele. dlatego się uczę, z każdym dniem się uczę.

w nowym mieszkaniu udało mi się odnaleĽć ciszę i spokój, których tak bardzo brakowało mi w poprzednim miejscu zamieszkania. i choć chwile tam spędzone na zawsze pozostan± w mojej pamięci, opuszczałam je bez żalu. zaczytuję się w bluszczu i ksi±żkach tokarczuk. przeczytałam ostatnie historie oraz dom dzienny, dom nocny. próbuję nadrobić zaległo¶ci w pisaniu. tym zawodowym, dla samej siebie i dla innych.

lena umarła. najpierw umierała niespiesznie w mojej głowie. wiedziałam, że jej nie zobaczę, a mimo to szukałam jej, próbowałam znaleĽć odpowiedzi. a gdy je otrzymywałam nie zastanawiałam się nad ich sensem. my¶lałam, że nic co jej dotyczy nie jest moj± spraw±. pewnie dlatego kiwałam głow±, chowałam jej słowa do pustego pudełka po kolczykach, ale nigdy nie wyjmowałam ich z powrotem. nie przypatrywałam im się z zachwytem. lena umarła. ale czy mógł umrzeć kto¶, kto nie żył?

skomentuj (15)

to przecież jest moja ulubiona pora roku 2008-10-21 21:50:51

po tygodniu leżenia w łóżku dzi¶ pierwszy raz poszłam do pracy. czuję, jakbym przebiegła co najmniej maraton. dobra wiadomo¶ć jest taka, że szefowej z któr± przeszłam na "ty" bardzo podobaj± się moje teksty.

je¶li akurat nie piszę lub nie czytam, to odnoszę wrażenie, że marnuję czas. znowu odczuwam głód pisania i przypominaj± mi się słowa macieja gierszewskiego, który na moje stwierdzenie, że nie mam o czym pisać, u¶miechn±ł się i odparł, że zawsze jest o czym.
to prawda.

ksi±żka shalev po rozstaniu to bardzo dobra proza, do której z pewno¶ci± kiedy¶ wrócę. jednak najbardziej podobało mi się jej życie miłosne. z muzycznych odkryć za rewelacyjny uważam nowy album formacji pustki. do gustu zupełnie nie przypadł mi natomiast nowy projekt kory.

kupuję granatowę kurtkę i ksi±żkę doris lessing trawa ¶piewa, czekam na kolekcję rei kawakubo w h&m.

skomentuj (11)

moja rybka dryfuje ku niebu 2008-10-10 18:27:14

przed za¶nięciem my¶lę o ernie eltzner, która wyłoniła się z mgły nieokre¶lenia. my¶lenie o niej ( a nieczęsto zdarza mi się my¶leć o bohaterach literackich, zwłaszcza, gdy kładę się spać), sprawia, że czuję, jak moje ciało się odpręża i zaczyna leniwie przeci±gać. zapominam o bólu żoł±dka i paraliżuj±cym strachu.
czasami mam ochotę zapytać, dlaczego nie nauczyła¶ mnie wiary w siebie, mamo?

boli mnie gardło. i jest mi okropnie zimno. brakuje mi żółtych tulipanów w wazonie.

piszę. listy do i od gregora s± jak przepustka do ¶wiata, którego koniec w moim życiu nast±pił całkiem niespodziewanie. i jak każdy koniec stał się pocz±tkiego innego. czy tęsknię za tamt± rzeczywisto¶ci±? my¶lę, że bardziej chodzi o niepokój, jaki nosiłam pod skór± przez długie lata. taki zupełnie inny rodzaj niepokoju, jaki odczuwam teraz.

chciałoby się czasami usi±¶ć przy stole, napić się kawy i zje¶ć ¶niadanie jak kiedy¶. spojrzeć w twarz kobiety i poczuć, że ona rozumie. pewne rzeczy nam się wydaj±. i dopiero teraz widzę, że tylko mi się wydawało. bo między nami nie ma słów, gestów, zapachów, ksi±żek i muzyki. pozytywnej energii i filingu.

dawniej zrywałam znajomo¶ci, teraz je edytuję.

skomentuj (12)

¶ni± mi się dziewczynki i rakiety w kosmos 2008-10-08 10:47:30

powtarzam sobie, że muszę zacisn±ć zęby i, że na pewno dam radę. pomimo zmęczenia, bólu żoł±dka, uporczywego pulsuj±cego bólu z lewej strony głowy. na stoliku leży po rozstaniu shalev, nowy numer polityki oraz e.e. tokarczuk, któr± pewnie szybciej oddam do biblioteki niż przeczytam. znowu choruję na brak czasu.

gdy tylko przeszłam wczoraj przez ko¶cieln± bramę, zostałam zasypana ulotkami i folderami weselnymi. marketing działa pełn± par±. w sali o wdzięcznej nazwie betlejem, dowiedziałam się między innymi, że kobieta podczas współżycia boi się…wszystkiego, i że głowa boli j± wtedy, gdy współżycie odbywa się  w warunkach dla niej niekorzystnych, i dlatego bo mężczyzna jest ubogi. mówi±c o niekorzystnych warunkach, prowadz±cy miał na my¶li to, że kto¶ może zobaczyć kobietę, gdy współżyje z mężem albo, że może podsłuchiwać ich te¶ciowa.

nic dodać, nic uj±ć.

mam kabaret za darmo.

skomentuj (10)

naprawdę istniej± tylko osoby 2008-09-30 13:31:28

to będzie zabiegana jesień.

rano podpisałam umowę w redakcji. a więc od jutra będę na dwóch etatach. pomiędzy nimi muszę znaleĽć czas na pisanie magisterki. nowy promotor, nowy temat. można by rzecz, że przedłużam sobie studenckie życie. wolałabym mieć to jednak już za sob±, zwłaszcza, że na mojej uczelni zmieniły się przepisy i muszę płacić póki nie oddam pracy. i jeszcze przygotowania do ¶lubu. dominikanie, u których chcieli¶my z Pe. odbyć nauki przedmałżeńskie życz± sobie 150zł od osoby. tak więc już nie chcemy. znalazłam ko¶ciół, gdzie jest taniej, choć i tak wydaje mi się ¶miesznym płacenie za kilka spotkań, na których nie dowiem się nic ponadto, co wiem.

odk±d rzadziej dzwonię do domu jestem spokojniejsza. przestałam się też tłumaczyć matce. po prostu informuję j± o pewnych rzeczach i nie daję się zagadać.

moment, w którym skończyłam czytać norwegian wood murakamiego, był o tyle ważny, że to, co wcze¶niej wydawało się trudne do zrozumienia i przekazania innym, nagle stało się proste. zupełnie jakbym odbyła rozmowę z kim¶, kto siedział w mojej głowie i znał mnie, i moje problemy na wylot, i podał sposoby na ich rozwi±zanie. lepsze rozumienie siebie i relacji z innymi. pierwsz± osob± do której wówczas napisałam, był gregor i je¶li to czytasz, wiedz, że cały czas się u¶miecham.

pocztówka od omlety z gór, papierowe listy od małgorzaty i lena, lena, z któr± czuję tak pozytywn± energię, i blue, od której się uczę. czy zdajecie sobie sprawę z tego, jak bardzo mi pomagacie?

w kieszeni płaszcza bilety na koncert ani d±browskiej i marii peszek.

skomentuj (13)

. 2008-09-07 14:11:44

było w tym chłopcu co¶ czystego, wymykaj±cego się wszelkiej seksualno¶ci. duże, br±zowe oczy, spojrzały na mnie, kiedy wsiadałam do tramwaju. patrzyłam przez szybę na miasto pogr±żone w ciemno¶ciach, z torby wyjęłam telefon, aby wysłać wiadomo¶ć już jadę i wtedy chłopiec siedz±cy do mnie profilem, odwrócił głowę, zatrzymał na dłużej wzrok na mojej twarzy i leciutko się u¶miechn±ł. przeszło mi przez my¶l, że wygl±da na góra dwadzie¶cia lat i jak okazało się chwilę póĽniej- nie pomyliłam się. jego u¶miech sprawił, że również się u¶miechnęłam i pomy¶lałam, że ze wszystkich słów, jakimi mogłabym go opisać, najbardziej trafne jest czuło¶ć. mijaj±c kolejny przystanek, chłopiec wyci±gn±ł z uszu słuchawki od odtwarzacza mp3 i spytał jak± lubi Pani muzykę?

nie dowiedziałam się, czego słuchał, ani jak± lubi muzykę, bo to on zadawał pytania. zwierzył mi się natomiast z wyboru kierunku studiów, motywacji, dlaczego akurat wybrał te, a nie inne. przerwałam mu w pewnym momencie mówi±c, że muszę wysiadać. był zawiedziony, a ja ucieszyłam się, że nie zapytał, czy jeszcze się zobaczymy (choć doprawdy nie wiem, sk±d we mnie ta pewno¶ć, że spytałby o to), bo nie chciałam go rozczarować.

to chyba przez tę czuło¶ć.

 

 

skomentuj (19)

. 2008-09-01 17:52:45

ogl±danie filmu lyncha przerywa mi dzwonek telefonu. w słuchawce słyszę męski głos, który ostatnio miałam okazję usłyszeć trzy lata temu. głos, który kiedy¶ mówił żałuję, że nie jeste¶my razem, głos na którym zawsze mogłam polegać, i który w końcu nie pożegnał się ze mn±, i nie uprzedził, że wyjeżdża do małej miejscowo¶ci w anglii. teraz wrócił i chce mnie zobaczyć.
przecież nie jeste¶my już przyjaciółmi, my¶lę, a ania któr± znałe¶, gdzie¶ po drodze przepadła. a mimo to, odczuwam dziwn± rado¶ć z powodu tego telefonu, z możliwo¶ci spotkania.

pewna kobieta pisze, że się za mn± stęskniła, a ja nie potrafię odwzajemnić tego uczucia. zbyt wiele jest we mnie negatywnych emocji, których nie potrafię się pozbyć. czasami my¶lę, że trzeba by mnie porz±dnie kopn±ć w dupę.

wrzesień to dla mnie nowa płyta marii peszek oraz film jerzego skolimowskiego cztery noce z ann±. dzięki konkursowi w nowym numerze zwierciadła, wygrałam bilet do kina na elegię według powie¶ci rotha konaj±ce zwierzę. czytał kto¶ z Was tę ksi±żkę?

i nie wiem na co się zdecydować: paryż czy londyn?

skomentuj (11)

spójrz, we mnie jest jesień 2008-08-26 12:19:18

chcę posłuchać fiony apple, moja dłoń sięga jednak po white chalk pj harvey. to najlepsza płyta na czas, w którym nie mam sił na nic i ulegam wewnętrznemu rozpadowi. czekam na kalendarzow± jesień, na spacery po parku wsród kolorowych li¶ci i kasztanów, na owijanie szyi długim, rudym szalikiem. na powroty do domu, gdzie będzie na mnie czekał On, z kubkiem gor±cej herbaty.

odbywam podróż w gł±b siebie, dochodzę do zaskakuj±cych dla mnie samej wniosków i odkrywam, że stałam się bardziej małostkowa.
udaje mi się znaleĽć wymarzon± sukienkę do ¶lubu.

nie wiem dlaczego, ale za każdym razem przegl±danie stron w Sieci zaczynam od bloga rasp.

skomentuj (14)

. 2008-08-18 10:06:04

mężczyzna, z którym chodziłam do łóżka, z którym jadałam kolacje i spędzałam wolny czas, i który bał się, że zostanie ojcem mojego dziecka, zostawia mi wiadomo¶ć na tlenie. po ponad pół roku milczenia pisze, że wraca do miasta p. my¶lę nożeszkurwa, przypominam sobie jak płakałam, kiedy powiedział, że wyjeżdża, a ja czekałam tylko na to, żeby usłyszeć przyjedĽ do mnie, ale te słowa nie padły, tak jak i wiele innych. i choć staram się przywołać w wyobraĽni  nasze ostatnie spotkanie, to nie potrafię.

weekend spędzony w domu kończy się tak jak zwykle, czyli wkurwieniem wymieszanym ze łzami. matka nadal potrafi umiejętnie wywołać u mnie poczucie winy, a ojciec po raz kolejny robi ze mnie mał± dziewczynkę i upokarza, w dodatku w obecno¶ci rodziców Pe.

maile od omlety, gregora i leny sprawiaj±, że nie czuję się tak bardzo sama. wiem, aż nazbyt dobrze wiem, że ludzie przychodz± i odchodz±, niektórzy pojawiaj± się i znikaj± jak deszcz.a mimo to każde odej¶cie boli.

marzy mi się weekend spędzony tylko z Pe. bez Sieci, telefonów komórkowych, go¶ci, tego, że trzeba gdzie¶ pój¶ć,  co¶ załatwić. jestem zmęczona, czasami czuję się jakby przybyło mi lat, z czuło¶ci± my¶lę wtedy o dziewczynce, jak± byłam rok temu. a kiedy b. mówi masz w sobie większy spokój niż kiedy¶, u¶miecham się i kręcę głow± z niedowierzaniem.

bardzo podoba mi się nowy teledysk ani d±browskiej. nie mogę się napatrzeć.

jestem osob± emocjonaln±. zawsze miałam tak, że albo rzucałam się z mostu, bo taka byłam szczę¶liwa, albo beton na nogi z nieszczę¶cia. emocje w moim wydaniu były ekstremalne. albo tak, albo nie. czarne lub białe. my¶lę, że kompromisu można się nauczyć z czasem. tak jak kontroli nad swoimi uczuciami. dostrzegania niuansów, a co ważniejsze - doceniania ich. nigdy nie wiadomo, kogo spotkasz na swojej drodze. możesz znaleĽć zupełnie kogo¶ innego, niż szukała¶, i to wła¶nie będzie to.

a co to znaczy miło¶ć na całe życie? uważam, że takie wymy¶lanie: dobra, to będzie historia na jedn± noc, a to historia na pięć lat jest głupie. nigdy nie wiadomo, kim się dla nas stanie nowo poznany człowiek. nie da się tego przewidzieć, a tym bardziej sobie tego założyć.

[ania kuczyńska]

 

 

 

skomentuj (16)

. 2008-08-07 14:50:26

czemu życie jest takie tragiczne, tak bardzo przypomina w±ski skrawek ¶cieżki nad przepa¶ci±? patrzę w dół...rozmy¶lam, w jaki sposób uda mi się kiedykolwiek dotrzeć do końca? ale dlaczego ja to czuję?...nie jestem w stanie zamykać oczu. to jest poczucie niemożno¶ci: poczucie, że jestem osob± nic nie znacz±c±...ta melancholia maleje, w miarę jak j± opisuję. czemu więc nie robię tego czę¶ciej? coż, próżno¶ć mi na to nie pozwala...ale nie dotykam tu sedna sprawy. rzecz polega na tym, że nie mam dzieci, żyję z dala od przyjaciół, przestaję dobrze pisać, za dużo wydaję na jedzenie, starzeję się...zbyt wiele my¶lę o sobie...coż, zatem praca. dobrze, ale tak szybko męczę się prac±...
a poza tym wszystkim jakże jestem szczę¶liwa- gdyby nie my¶l, że idę skrawkiem ¶cieżki nad przepa¶ci±.

[ virginia woolf, dziennik, poniedziałek, 25 paĽdziernika 1920]


to jest czas w którym czę¶ciej płaczę niż się ¶mieję. bywaj± chwile, w których odczuwam maksymalny wkurw na swoje życie i na tak zwanych znajomych. znowu bardziej u mnie filmowo niż ksi±żkowo, w ostatnich dniach obejrzałam my blueberry nights, wiernego ogrodnika, iris oraz karmel (w trakcie seansu popłakałam się ze ¶miechu).

od dzi¶ mam urlop. tylko z nazwy. jutro wyjeżdżam, bynajmniej nie odpocznę tak, jakbym chciała, wrócę po to, aby pój¶ć do lekarza i przyj±ć go¶ci, w międzyczasie załatwiaj±c różne sprawy. marz± mi się wakacje, których nie miałam od czterech lat.
nie mam ochoty na kupowanie ksi±żek ale kolczyków. od b. dostaję trzy pary w prezencie, teraz noszę tylko długie kolczyki, i dopiero gdy je zakładam czuję się kompletnie ubrana.

na my¶l o wrze¶niu żoł±dek kurczy mi się ze strachu.

skomentuj (25)

ponieważ nie jestem mam resztę ¶wiata w dupie 2008-07-28 12:53:59

zawsze entuzjastycznie podchodziłam do nowych znajomo¶ci. nieważne, czy poznawałam kogo¶ w klubie, w parku czy poprzez Sieć. nowi ludzie, ich słowa, opowiadane przez nich historie dawały mi energię. przegl±dałam się w ich życiorysach odnajduj±c w nich tak wiele siebie. ostatnio mój entuzjazm trafił szlag. bo obiecanki cacanki. bo nie mam zamiaru być już więcej t±, która się zachwyca, chwali a potem dostaje po dupie.

panuje niemiłosierny upał, je¶li nie muszę nie wychodzę z domu, piję wodę z lodem i cytryn±, zajadam się arbuzem i czere¶niami, bardzo wcze¶nie zasypiam. słucham portishead, przeczytałam kwietniow± czarownicę.

 

skomentuj (12)

jedyne, co mamy to siebie nawzajem, jeste¶my podwójnym krzykiem 2008-07-24 18:19:45

przychodzę z pracy, jest godzina siedemnasta, parzę kawę albo herbatę, uruchamiam tlen, przegl±dam listę z imionami i nazwiskami osób, które staj± się dla mnie coraz bardziej obce, wł±czam youtube i po chwili dociera do mnie, że słucham tych samych piosenek, co ubiegłego lata. czasami napiszę mejla, najczę¶ciej jednak pogapię się w ekran laptopa, my¶l±c o wakacjach, które przeszły już do historii. jestem bardziej zakorzeniona w lipcu i sierpniu 2007 roku niż w czasie teraĽniejszym.

na pytanie osoby co słychać, której nie znam, i która nie zna mnie, a z któr± czasami przypadkowo spotykam się w kuchni, mam ochotę krzykn±ć spierdalaj. tak, być może uciekam. ale tylko trochę. jestem znudzona powtarzalno¶ci± gestów, pytań i odpowiedzi. znajomi odzywaj±cy się na naszej –klasie wprawiaj± mnie w konsternację albo pusty ¶miech. my¶lę, że się wypaliłam, po kilku(nastu) latach znajomo¶ci nie mam pewnym osobom nic do powiedzenia. my¶lę o e., o m., o tym, że to ja bardziej potrzebowałam jej niż ona mnie, o kobietach, które odeszły z mojego życia bezpowrotnie, o tych, na których przestaje mi zależeć, i które pewnie już za chwilę stan± się tylko ulotnym wspomnieniem.

 

skomentuj (8)